Κοιτώ τα σύρματα ψηλά στις ηλεκτρικές κολόνες. Μέσα εκεί το κορμί του σύρματος διαπερνά μια αόρατη τρομαχτική δύναμη. Γίνεται φώς και φωτίζει, φωτιά και καίει, ψύξη και παγώνει, ενέργεια και κινεί εργοστάσια, κινεί όλο τον κόσμο, θρέφει δισεκατομμύρια ψυχές.
Ζωοδότρα πηγή! Κι όμως, λίγο να λαθέψεις και να την αγγίξεις γυμνός, σ’ έκαμε κάρβουνο!
Να λοιπόν στο ίδιο πράγμα η τυπική μορφή του καλού και του κακού, που είναι ένα. (Καλό και κακό είναι ένα στη δεύτερη αναβαθμίδα του φιλοσοφικού στοχασμού του Καζαντζάκη). Ανάλογα με τη χρήση. Και για να ’μαστε πιο ακριβοδίκαιοι. Ούτε καλό ούτε κακό. Αδιάφορο είναι. Από δική μας χρήση γίνεται καλό ή κακό.
Του ΚΩΣΤΑ Γ. ΤΣΙΛΙΜΑΝΤΟΥ Η δικτατορία έσφιγγε, έσφιγγε τα λουριά, έπνιγε η δύσπνοια η κοινωνική, η πολιτική, η πολιτισμική, ώσπου κάποτε το καπάκι τινάχτηκε από το λέβητα κι ορθώθηκε το Πολυτεχνείο. Λυκαυγές… Τα χρόνια κύλησαν,το αργύριο έρρευσε, οι καιροί άλλαξαν, τα πολιτικά ήθη χαλάρωσαν, αμαυρώθηκαν, έφεραν άπνοια, έκλυση ηθική, κοινωνική, πολιτισμική, ώσπου η καθίζηση έφτασε βαθιά στον πυρήνα σχεδόν του κοινωνικού συνόλου. Λυκόφως… Εκείνοι οι ωραίοι έφηβοι του Πολυτεχνείου με τα χέρια δεμένα και λυτές τις ψυχές πού να πήγαν άραγε; Ποια αργύρια αμαύρωσαν την αρετή τους; Ποιοι θώκοι τσακίσανε την ευθυστασία τους; Πώς βρέθηκαν σ’ άλλη φυλή και πόλη δημότες; Α! Πόσο ευτυχισμένοι ήταν αυτοί που πέρασαν στα σκοτάδια της γης, με ζωντανά τα κοινά όνειρα τους! Και τους άλλους μνημόνεψε, που θέλησαν να μείνουν αγνοί και άφθοροι και πήραν των ομματιών τους! https://tsilimantos.wixsite.com/kostastsilimantos 20181116 566306