Μπόζοβο
καλή Βοστίνα
Πουν΄
τα κάλλη σου εκείνα
Είναι
στιχοπλόκι από ένα τραγούδι, κιντόϊ, που ακούστηκε για πρώτη φορά το 1947 στα
Γιάννενα από τους ανταρτόπληκτους πρόσφυγες
Βοστινιώτες που σχεδόν καθολικά είχαν συγκεντρωθει στα Γιάννενα.
Η
Βοστίνα ήταν σχεδόν άδεια και οι
Βοστινιώτες στα Γιάννενα μαζεύονταν εκεί
γύρω από το Χάνι του Κωτσολάμπρου στο Κριθαροπάζαρο και όπως λέει ο επόμενος στίχος του
μοιρολογιού
Τα παιδιά σου διωγμένα
Τριγυρίζουν τα καημένα
Στων Γιαννίνων τα σοκάκια
Όλο
πίκρες και φαρμάκια
Κάπως
έτσι και σήμερα, που και η Βοστίνα, όπως και όλο το Πωγώνι, πλήττεται από την
ερημοποίηση και τα παιδιά της είναι σκορπισμένα εδώ και κει στα δολερά τα ξένα, νοερά θυμούνται το Μπόζοβο και την
καλή Βοστίνα. Στην εξέλιξη της τεχνολογίας της επικοινωνίας σε πρώτη φάση έδωσε την
άμεση τηλεφωνική επικοινωνία. Η συνέχεια έφερε ξαφνικά και την εικόνα. Όμως ο
ψηφιακός «Βοστινιώτης» προχώρησε στην άμεση και ζωντανή
εικόνα και περιβαλλοντική προβολή του Μπόζοβου και του χωριού.
Νοσταλγός
και εγώ της ζωής του χωριού, σταλίζομαι σε αυτή την ανάρτηση του Time Lapce Video του «Βστινιώτη» που με
στημένη την κάμερα προς το Μπόζοβο μπορώ και βλέπω ζωντανά το περιβάλλον, τα σύννεφα να τρέχουν πάνω από το βουνό, τα δέντρα να
ταλαντεύονται σαν να ανασαίνουν, κάποιο πουλί να πετάει, ένα αυτοκίνητο να
κατεβαίνει στον πλάτανο. Στοχάζομαι τη ζωντανή εικόνα του χωριού και αισθάνομαι
εγκατεστημένος στο χωριό, ένα «νόστημον
ήμαρ», μια ευλογημένη επιστροφή στην πατρίδα! Βλέπω το Μπόζοβο να σκεπάζεται από σύννεφα,
το βλέπω στο πρωϊνό προοδευτικό φωτισμό
της ανατολής, εντοπίζω τόπους, λακιές, χωράφια, τσαΐρια, βρύσες, τοπόσημα, σπίτια και οβορούς και
αισθάνομαι ότι τα ξαναπερπατώ και
ωσμίζομαι τα αρώματα της φύσης. Σε κάθε μου βήμα ανασύρω νοσταλγικά κάποια
βήματα, κάποια περπατήματα, κάποιες
παλιές συντροφιές, πολλές παραγωγικές δουλειές, επιβίωσης, με το άλογο, τα
κατσίκια, το σκυλί, στο πλάϊ του Μπόζοβου,
της Βοστίνας μας των παιδικών μας
χρόνων. Στους στοχασμούς μου αυτούς
έρχονται στο νου μου οι στίχοι του Γ. Αθάνα:
Την ομορφιά
μιας ήσυχης κι ειρηνικής ζωής,
Που ανθεί
σαν το βασιλικό και τρέχει σαν ρυάκι,
Που σαν
σπουργίτης κελαηδεί στην άκρη της σκεπής,
Και σαν καπνός υψώνεται σπιτίσιος το
βραδάκι.
Αυτή την
όμορφη ζωή, την ταπεινή ζωή,
Που έχει αβασίλευτη χαρά κι αγέραστη έχει νιότη,
Να ψάλλω σαν κορυδαλλός ζηλεύω μια αυγή.
Αγαπητέ
Βαγγέλη σε ευχαριστώ για αυτό το «νόστημο ήμαρ» της επιστροφής στο Μπόζοβο και την καλή Βοστίνα μας.
Γράφει ένας
αμετανόητος Βοστινιώτης
Κ.Χ.Κ. Αρχές 2026
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου